Het is een voorrecht om organist te zijn in een goed georganiseerde, levendige parochie. En dat is onze kerk in Visé. Elke week een goed gevulde kerk: waar heb je dat nog? Met mensen uit alle lagen van de bevolking, jong en oud, Belgisch, buitenlands of geïmmigreerd zoals ik: een fijne middenkerk waar ik me thuisvoel.
En ik ben niet de enige, we hebben ook het voorrecht dat we jonge gezinnen uit de wijde regio aantrekken en dus ook kleine kinderen. Na de dienst ben ik steevast omringd door enkele kinderen, die gefascineerd zijn door de muziek. En door dat grote, mysterieuze instrument voorin de kerk dat het nodige bijdraagt aan de feestelijkheid en sfeer van het zondagse gebeuren.
Soms denk ik aan mijn jeugd, waarin de draaiorgels een vergelijkbare aantrekkingskracht op mij hadden. Het was altijd een feest om een stuiver in een bakje te doen van de orgelman. Nu ben ik zelf zo’n orgelman, maar (nog) zonder koperen bakje. Heerlijk dat gesprek met die jongste generatie!
