Teksten
De Sint Paulusabdij in Oosterhout is in het begin van de vorige eeuw gesticht door gevluchte Franse monniken. De abdij is bijna honderd jaar lang een referentiepunt geweest voor religieus Nederland. Binnenkort zal ze haar deuren moeten sluiten, omdat er geen jongeren meer zijn. Charles van Leeuwen bezocht het klooster voor het eerst in 1981. Hij raakte bevriend met de monniken en werd ingewijd in de monastieke traditie. In dit boek doet hij, in twaalf persoonlijke portretten, verslag van die vriendschap. De interviews geven een beeld van het leven in de abdij en van de persoonlijke motivatie van de monniken. De grote veranderingen die het religieuze leven de afgelopen eeuw onderging, worden nauwkeurig gedocumenteerd. Vuur dat blijft branden kijkt echter niet alleen terug op een eeuw benedictijns leven in Nederland, maar biedt ook een plaatsbepaling voor vandaag de dag. Hoe komt het dat kloosters geen jongeren meer trekken? Zijn er misschien nieuwe vormen van monastiek leven denkbaar? Kunnen de benedictijnse idealen ook op een andere manier worden vormgegeven? Vuur dat blijft branden is een verslag van een zoektocht naar de bronnen en de actualiteit van religieus leven. |
|
"Als het erom gaat een geloofwaardige invulling van het religieus georiënteerde lekenbestaan te vinden, een gedegen vorming en levende inspiratiebronnen aan te reiken, is een adequate lezing en vertaling van de regelteksten een belangrijk hulpmiddel." Geïnspireerd lezen, geïnspireerd leven: omgaan met religieuze regels |
"Er worden sterke verhalen verteld over het zwijgen van de woestijnvaders in Egypte. Van abba Pambon horen we dat hij soms wel drie maanden nadenkt over een vraag, voordat hij antwoord durft te geven. Eerder is hij er niet zeker van dat hij de vraag goed begrepen heeft." |
"Op de prent bevindt zich onder een grote oude boom het leger met een aantal gevangenen. Er is kennelijk sprake van een bestraffing: tientallen mensen worden opgehangen aan twee enorme takken van de boom. Er zijn ook twee priesters onder de mensen: één die de veroordeelden bijstaat en de laatste zegen geeft, een ander die, balancerend op een ladder en met een kruisbeeld in zijn linkerhand, de boom in klimt om de stervenden nabij te zijn." |
"Niet iedereen zou onmiddellijk het monastieke element herkennen in de twee prachtige bungalows onder de bomen. Voor mijn gevoel was Clerlande dan ook eerder een soort anti-klooster: er waren bijvoorbeeld geen zware muren die het terrein afscheidden, maar wel overal lichte wanden met veel glas en openingen naar het bos." |
Vuur dat blijft branden 
"In
de verte zie ik een monnik een hondje uitlaten: het dier rent vrolijk
de hele tuin door en de monnik volgt hem met dansende bewegingen.
Er hangt hier een sfeer van een opmerkelijke lichtheid: monastieke
eenvoud hoeft kennelijk niet zwaar te zijn."
